រឿង​ព្រាហ្ម​ណ៍​សម្លាប់​កូន​ធ្វើ​ទាន​ (​ចាក​ គ​. ទា​.) ( សម្បត្តិ​រ​បស់​ជន​មាន​សទ្ធា​មិន​វិ​នាស​សាប​សូន្យ​ ) កាល​ពី​ព្រេង​នាយ​ មាន​ព្រាហ្ម​ណ៍​ម្នាក់​មាន​សទ្ធា​ជឿ​ស៊ប់​ក្នុង​ព្រះ​ពុទ្ធ​សាសនា​ ជា​អ្នក​ពេញ​ចិត្ត​ក្នុង​ការ​ធ្វើ​ទាន​ ។ ព្រាហ្ម​ណ៍​នេះ​កាល​មា​តា​បិ​តា​រៀប​ឲ្យ​​មាន​គូ​ស្រ​ករ​ បាន​ចែក​

រឿង​ស្តេច​សេក​ ( ចាក​ កេ​. ប​. ) ( គុណ​នៃ​ការ​ចិញ្ចឹម​មា​តា​បិ​តា​ ) ក្នុង​កាល​កន្លង​ទៅ​ហើយ​ មាន​ព្រាហ្ម​ណ៍​គ្រាម​មួយ​ឈ្មោះ​​សាលិ​ន្ទ​យៈ​ តាំង​នៅ​ទិស​ឦ​សាន​ពី​ក្រុង​រាជ​គ​ហៈ​ ។ ត​ពី​ព្រាហ្មណ៍​គ្រាម​នោះ​ មាន​ស្រែ​នៃ​ជន​ក្នុង​ដែន​ម​គ​ធៈ​មួយ​ ​នៅ​ទិស​ឦ​សាន​ដូច​គ្នា​ ។

រឿង​នាង​វិ​មាន​ប្រេត​ ( ចាក​ បេ​.​ ខុ​ ) ( ទោស​លួច​ទ្រព្យ​គេ​ និង​ទោស​លក់​សុ​រា ) កាល​កន្លង​ទៅ​ហើយ​ ក្នុង​ក្រុង​ពារាណសី​ មាន​ស្រ្តី​ក្រ​មុំ​ម្នាក់​ឈ្មោះ​ កល្យាណី​ មាន​រូប​ល្អ​ជា​ទី​ស្រ​លាញ់​ពេញ​ចិត្ត​ចំ​ពោះ​ម​ហា​ជន​ ដែល​បាន​ឃើញ​រូប​នាង​ ។ ថ្ងៃ​មួយ​មាន​បុ​រស​ម្នាក់​ ចាប់​ចិត្ត​ស្រ​លាញ់​​ បាន​ចូល​ទៅ​និ​យាយ​ជា​ច្រើន​ដង​ នាង​មិន​ព្រម​យក​ ក៏​កើត​

រឿង​ប្រេត​ស៊ី​សាច់​ឯង​ ( ចាក​ បេ​. ខុ.​ ) (​ ទោស​ទុច្ចរិតផ្សេងៗ មាន​ស៊ី​សំ​ណូក​ជា​ដើម​ ) កាល​ព្រះ​ប​រម​គ្រូ​ គង់​នៅ​វត្ត​វេឡុ​វ័ន នា​ក្រុង​រាជ​គ្រឹះ ។ កាល​នោះ​ព្រះ​បាទ​ពិម្ពិ​សារ​ ទ្រង់​ជា​ធម្មិក​ម​ហា​រាជ​ បាន​នាំ​អ្នក​រាជ​ការ​ និង​បណ្តា​រាស្ត្រ​​ ស​មា​ទាន​រក្សា​ឧ​បោ​សថ​សីល​ រឿយ​ៗ​ជា​និច្ច​រាល់​ឆ្នាំ​

រឿង​មហ​ល្លក​ឧ​បា​សិ​កា​ (​ ចាក​ កុ​. តិ. ) ( សង្គ​ហ​ធម៌​ជា​ពូជ​នៃ​សេច​ក្តី​រាប់​អាន​ក្នុង​លោក​ ) កាល​ព្រះ​សម្ពុ​ទ្ធ​ប​រម​គ្រូ​ គង់​ចាំ​ព្រះ​វស្សា​នៅ​វត្ត​ជេត​ពន​ នា​ក្រុង​សាវ​ត្ថី​ ដល់​ពេល​ចេញ​វស្សា​​ហើយ​ថ្មីៗ ម​ហា​ពុទ្ធ​ប​រិ​ស័ទ​ នាំ​គ្នា​ថ្វាយ​ទាន​ដល់​ព្រះ​សង្ឃ​ មាន​ព្រះ​ពុទ្ធ​ជា​ប្រ​ធាន

ក្នុង​ចំណោម​សាស្តា​នៃ​សាសនា​ទាំង​ឡាយ​ ព្រះ​ពុទ្ធ​ជា​ម្ចាស់​ (​ប្រសិន​បើ​ព្រម​ឲ្យ​យើង​ហៅ​ព្រះ​អង្គ​ថា​ជា​សាស្តា​ អ្នក​បង្កើត​សាសនា​ទៅ​តាម​អត្ថន័យ​របស់​ស័ព្ទ​ ដែលយើង​និយម​នាំ​គ្នា​យល់​ឃើញ​នោះ​) ទ្រង់​ជា​សាស្តា​មួយ​ព្រះ​អង្គ​គត់​ប៉ុណ្ណោះ​ ដែល​មិន​បាន​អាង​ព្រះ​អង្គ​ថា​ជា​អ្វី​ផ្សេង​ក្រៅ​តែ​ពី​ជា​មនុស្ស​ធម្ម​តា​ហើយ​បរិសុទ្ធ​ ។

រឿង​នាងកែវ​មណី​ និង​កណ្តុរ​ ( ចាក​ អ. ព. ) ( ទោស​នៃ​ការ​ជាប់​ចិត្ត​ចំ​ពោះ​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ ) កាល​កន្លង​​ទៅ​ហើយ មាន​សេដ្ឋី​ម្នាក់​ មាន​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​ស្តុក​ស្តម្ភ​ នៅ​ក្នុង​ស្រុក​មួយ​ក្នុង​ក្រុង​ពារាណ​សី​ ដែន​កាសី ។ គាត់​កប់​ប្រាក់​​ ៤០​ កោដិ​ក្នុង​ផែន​ដី​ ។ ភរិយា​សេដ្ឋី​ធ្វើ​ម​រណកាល​ទៅ​កើត​ជា​កណ្តុរ​​នៅ​ថែ​រក្សា​ប្រាក់​នោះ ។ ត្រកូល​ទាំង​អស់​ ក៏​វិ​នាស​ទៅ​តាម​លំ​ដាប់​ ។ ស្រុក​នោះ​កាល​​ម្ចាស់​លះ​បង់​ចោល​ហើយ រក​តែ​ចំ​ណាំ​ផង​មិន​បាន​ ។ កាល​នោះ​ មាន​ជាង​កែវ​មណី​ម្នាក់​ គាស់​ដុំ​ថ្ម​រើរក​កែវ​មណី​ ហើយ​គាស់​ថ្ម​ក្នុង​ស្រុក​ចាស់​នោះ​យក​មក​ដំ ។ មេ​កណ្តុរ​ត្រាច់​ចុះ​ឡើង​ទៅ​រក​ចំ​ណី​ បាន​ប្រទះ​នឹង​ជាង​នោះ​ មាន​សេចក្តី​ស្រលាញ់​កើត​ឡើង​ដោយ​គំ​និត​ថា​ ទ្រព្យ​របស់​អញ​ច្រើន​ គង់​តែ​វិនាស​ដោយ​មិន​សម​ហេតុ​ផល​ អត្មាអញ​ចូល​ដៃ​ជាមួយ​ជាង​នេះ​ នឹង​ចាយ​វាយ​ទ្រព្យ​បាន​ស្រួល​ ហើយ​ពាំ​មួយ​ក​ហា​ប​ណៈ​ទៅ​កាន់​សំណាក់​ជាង​នោះ​ ។ ជាង​ឃើញ​ ក៏​និយាយ​លួង​លោម​ថា​ ម្នាល​នាង​ព្រោះ​ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​នាង​ពាំ​កហា​បណៈ​មក​ក្នុង​ទី​នេះ ? ម្នាល​អ្នក​ ចូរ​អ្នក​យកកហា​បណៈ​នេះ​ទៅ​ចាយ​វាយ​ ហើយ​នាំ​យក​សាច់​មក​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ផង ។ ជាង​យក​កហា​បណៈ​នោះ​ទៅ​ផ្ទះ ហើយ​ទិញ​សាច់​យក​មក​ឲ្យ​មេ​កណ្តុរ​នោះៗ ទទួល​សាច់​យក​ទៅ​ស៊ី​ឯ​លំ​នៅ​ខ្លួន​ ។ មេ​កណ្តុរ​តែង​ឲ្យ​ទ្រព្យ​រាល់ៗ​ថ្ងៃ​ ដល់​ជាង​នោះ​ ហើយ​ទទួល​យក​សាច់​មក​បរិភោគ​ ។ ថ្ងៃ​ក្រោយ​បាន​ប្រគល់​ទ្រព្យ​ទាំង​អស់​ឲ្យ​ជាង​កែវ​មណី​ៗ ក៏​ទិញ​សាច់​យក​មក​ឲ្យ​កណ្តុរ​ជា​រាល់​ថ្ងៃ​ដែរ​ ។ (​ មហា​ សំ​- សុខ​​និស្សិត​សាលា​បាលី​ជាន់​ខ្ពស់​ ) បាន​ដក​ស្រង់​ចេញ​ពី​សៀវភៅ​ប្រជុំ​និទាន​ជាតក ដោយ​៥០០០​ឆ្នាំ​

អានិសង្ស​យាន​ជំនិះ​ (​ខទិរវនិយ​រេ​វត​ត្ថេរាបទាន​) មាន​ស្ទឹង​មួយ​ ឈ្មោះ​ភាគី​រសី​ ហូរ​ចេញ​អំពី​ព្រៃ​ហិម​ពាន្ត​ កាល​នោះ​ ខ្ញុំ​កើត​ជា​នាយ​ទូក​ក្នុង​កំពង់​មិន​ល្អ​ ជា​កំពង់​សម្រាប់​ឆ្លង​មក​កាន់​ត្រើយ​អាយ​ ។ ព្រះ​សម្ពុទ្ធ​ជា​នាយក​ ព្រះ​នាម​បទុមុត្ត​រៈ​ ព្រះ​អង្គ​ប្រ​សើ​រ​ជាង​សត្វ​ជើង​ពីរ​ បម្រុង​នឹង​ឆ្លង​ខ្សែរ​ទឹក​ក្នុង​ស្ទឹង​ ជា​មួយ​នឹង​ព្រះ​ភិក្ខុ​សង្ឃ​មួយ​សែន​អង្គ​ ។