ថ្នាំរក្សា​ចិត្ត កូនជា​ទីស្រឡាញ់ ដែល​ឈ្មោះ​ថា​ជា​ទុក្ខ​ហើយ គឺ​មិនមាន​អ្នក​ណា​ប្រាថ្នា​ឡើយ ប៉ុន្តែ​គ្រប់​គ្នា​ក៏​
រមែង​មាន​ទុក្ខ​ជាប់​តាម មានទុក្ខ​ខ្លាំង​ មានទុក្ខ​តិច ចេះ​តែ​មានជា​ធម្មតា ទាំង​ដែល​
គ្រប់គ្នាមិន​ប្រាថ្នា​នោះឯង ។ ទុក្ខ​មាន ២ យ៉ាង​គឺ ទុក្ខ​ផ្លូវ​កាយ និង​ទុក្ខ​ផ្លូវ​ចិត្ត ។ ទុក្ខ​ផ្លូវ​កាយ​រម្ងាប់​បាន​
ដោយអាហារ​ គ្រឿង​ស្លៀកពាក់ ទី​នៅ​អាស្រ័យ​ និង​ថ្នាំ​កេរោគ ឯទុក្ខ​ផ្លូវ​ចិត្ត​វិញត្រូវ
រក្សា​ដោយព្រះធម៌ ។

សម័យមួយ ព្រះដ៏មានព្រះភាគ ទ្រង់គង់ប្រថាប់នៅនាព្រះមហាវិហារជេតពន ជិតក្រុងសាវត្ថី ។ ក្នុងពេលភិក្ខុទាំងឡាយជួបជុំគ្នា ព្រះដ៏មានព្រះភាគទ្រង់ត្រាស់ដូច្នេះថា បណ្ឌិតោ ភិក្ខវេ សារីបុត្តោ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ សារីបុត្តជាបណ្ឌិត ។ មហាបញ្ញោ ភិក្ខវេ សារីបុត្តោ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ សារីបុត្តមានបញ្ញាច្រើន ។ បុថុប្បញ្ញោ ភិក្ខវេ សារីបុត្តោ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ សារីបុត្តមានបញ្ញាក្រាស់ ។ ហាសប្បញ្ញោ ភិក្ខវេ សារីបុត្តោ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ សារីបុត្តមានបញ្ញារហ័ស ។ ជវនប្បញ្ញោ ភិក្ខវេ សារីបុត្តោ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ សារីបុត្តមានបញ្ញាវាងវៃ ។ តិក្ខប្បញ្ញោ ភិក្ខវេ សារីបុត្តោ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ សារីបុត្តមានបញ្ញាមុត ។ និព្វេធិកប្បញ្ញោ ភិក្ខវេ សារីបុត្តោ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ សារីបុត្តមានបញ្ញាជាគ្រឿងទម្លាយនូវកិលេស ។ សារីបុត្តោ ភិក្ខវេ អឌ្ឍមាសំ អនុបទធម្មវិបស្សនំ វិបស្សិ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ សារីបុត្តឃើញច្បាស់នូវធម្មវិបស្សនាតាមលំដាប់ អស់កន្លះខែ ( ក៏បានសម្រេចព្រះអរហត្ត ) ។ បញ្ញា ៧ បែបរបស់ព្រះសារីបុត្ត ១-បណ្ឌិតោ ជាបណ្ឌិតដោយហេតុ ៤ ប្រការ គឺ ឆ្លាតក្នុងធាតុ ឆ្លាតក្នុងអាយតនៈ ឆ្លាតក្នុងបដិច្ចសមុប្បាទ និងឆ្លាតក្នុងឋានា ឋានៈ ( ហេតុដែលប្រព្រឹត្តទៅបាន និងប្រព្រឹត្តទៅមិនបាន ) ។ ២-មហាបញ្ញោ បញ្ញាច្រើន ព្រោះកំណត់កាន់យកនូវគុណ មានសីលគុណ សមាធិគុណ បញ្ញាគុណ វិមុត្តិគុណ និងវិមុត្តិ-ញ្ញាណទស្សនគុណ គឺកំណត់កាន់យកនូវគុណទាំងនេះ មានសីលគុណជាដើមច្រើនៗ ។ មានបញ្ញាច្រើនក្នុងឋានៈ និងអដ្ឋានៈ ក្នុងវិហារសមាបត្តិ ក្នុងអរិយសច្ច ក្នុងពោធិបក្ខិយធម៌ ក្នុងសាមញ្ញផល ក្នុងអភិញ្ញា និងក្នុងនិព្វានបរមត្ថ ។ ៣-បុថុប្បញ្ញោ មានបញ្ញាក្រាស់ធំទូលាយ គឺញាណប្រព្រឹត្តទៅក្នុងខន្ធ ក្នុងអាយតនៈ ធាតុ បដិច្ចសមុប្បាទ សុញ្ញតា អត្ថ ធម្ម និរុត្តិ បដិភាណ និងក្នុងសីលផ្សេងជាដើម ធំទូលំទូលាយ ដោយញាណនោះឯង ។ ៤-ហាសប្បញ្ញោ មានបញ្ញារហ័ស មានបញ្ញារីករាយ ( អដ្ឋកថាពន្យល់បញ្ញារីករាយ ) ព្រោះបុគ្គលខ្លះក្នុងលោកនេះ ច្រើនទៅដោយការរីករាយ ដោយការចេះដឹង ដោយសេចក្ដីត្រេកអរ ដោយប្រាមោទ្យ ក្នុងការបំពេញសីល បំពេញឥន្ទ្រិយសំវរ បំពេញភោជនេមត្តញ្ញុតា និងបំពេញនូវជាគរិយានុយោគ ជាដើម ។ ឈ្មោះថាមានបញ្ញារីករាយ ព្រោះជាបុគ្គលច្រើនទៅដោយប្រាមោទ្យ គឺបីតិបាមោជ្ជក្នុងការដឹងនូវឋានៈនិងអដ្ឋានៈ រីករាយក្នុងការបំពេញវិហារ-សមាបត្តិឱ្យបរិបូណ៌ និងរីករាយក្នុងការចាក់ធ្លុះអរិយសច្ចជាដើម ។ ៥-ជវនប្បញ្ញោ មានបញ្ញាវាងវៃ ព្រោះបញ្ញាស្ទុះទៅលឿនរហ័ស ដោយភាវៈជាវិបស្សនាចាក់ធ្លុះត្រៃលក្ខណ៍ មានពលវ-វិបស្សនា និងស្ទុះទៅលឿនរហ័សក្នុងការឃើញច្បាស់នូវព្រះនិព្វាន ។ ៦-តិក្ខប្បញ្ញោ បញ្ញាមុត ព្រោះកាត់ផ្ដាច់នូវកិលេសបានដាច់ដោយឆាប់រហ័ស និងព្រោះអរិយមគ្គ ៤ សាមញ្ញផល ៤ បដិសម្ភិទា ៤ ព្រមទាំងអភិញ្ញា ៦ ដែលបុគ្គលបានសម្រេច បានជាក់ច្បាស់ដោយបញ្ញាក្នុងអាសនៈតែមួយ ។ ៧-និព្វេធិកប្បញ្ញោ បញ្ញាមុតស្រួចក្នុងការចាក់ទម្លាយ កិលេស ។ បុគ្គលពួកខ្លះក្នុងលោកនេះ ច្រើនទៅដោយការភ័យខ្លាច តក់ស្លុត អផ្សុក មិនរីករាយ ច្រើនទៅដោយការមិនត្រេកអរក្នុង សង្ខារទាំងពួង រមែងចោះ គឺចាក់ទម្លាយនូវកងលោភៈ ដែលមិន ធ្លាប់ចាក់ទម្លាយពីមុនមកឡើយ ។ ឈ្មោះថាមានបញ្ញាមុតស្រួច ព្រោះចាក់ចោះទម្លាយនូវសព្វកិលេស នូវកម្មដែលនាំទៅកាន់ភពថ្មី ដែលមិនធ្លាប់បានចាក់ទម្លាយពីមុនមកហ្នឹងឯង ។ ព្រះធម្មសេនាបតីសារីបុត្ត អនុបទធម្មវិបស្សនំ មានវិបស្សនាឃើញច្បាស់នូវធម៌ ( ដែលជាអារម្មណ៍របស់វិបស្សនានោះ ) តាមលំដាប់ ៗ ដោយអំណាចនៃសមាបត្តិ ឬអង្គឈាន កាលដែលបានឃើញច្បាស់ដូច្នេះ ទើបសម្រេចព្រះអរហត្តក្នុងវេលាកន្លះខែ ។ ព្រះដ៏មានព្រះភាគ ទ្រង់ត្រាស់សរសើរគុណព្រះសារីបុត្ត ព្រោះគុណព្រះសារីបុត្តដែលជាព្រះថេរៈឯតទគ្គៈខាងមានបញ្ញា អ្នក-ណាៗ មិនអាចដឹងបានឡើយ កាលបើព្រះពុទ្ធអង្គទ្រង់មិនបានប្រកាសសម្ដែងទេនោះ ។សូមអនុមោទនា ! សិក្សាព្រះសូត្រភាគ១៥ ដោយ​៥០០០​ឆ្នាំ​

ព្រះ​ត្រៃ​បិ​ដក ព្រះ​ធម៌ ឬ ធម្មៈ ដែល​ព្រះ​ពុទ្ធ​បាន​សម្តែង​ អស់​រយៈ​ពេល ៤៥ ឆ្នាំ ត្រូវ​បាន​អរិយ​សា​វ័ក ប្រមូល​ចង​ក្រង មាន​ចំ​នួន​ប្រាំ​បី​ម៉ឺន​បួន​ពាន់​ (៨៤,០០០) ព្រះ​ធម្ម​ក្ខន្ធ ។ ពួក​សាស​ន​វិ​ទូ​បស្ចិម​ប្រ​ទេស ហៅ​ព្រះ​ធម៌​ថា ទស្ស​ន​វិជ្ជា ។ ព្រះ​ធម៌​នេះ កាល​ព្រះ​សម្មា​សម្ពុទ្ធ​គង់​ព្រះ​ជន្ម ជា​ធរ​មាន​នៅ​ឡើយ មិនមាន​ចា​រឹក​ជា​អក្សរ​ទេ ។ ក្រោយ​ព្រះ​ពុទ្ធ​បរិ​និព្វាន ព្រះ​អរិយ​សា​វ័ក​ច្រើន​អង្គ បាន​ធ្វើ​សង្គាយ​នា

ក្នុងការសេពគប់មិត្តនេះ សំខាន់​ណាស់ ដូច​បាន​បញ្ជាក់​ខ្លះ​ៗ​មក​ហើយ បើ​យើង​យក​បុគ្គល​បែបណា​ជា​មិត្ត​ផង សេពគប់​នូវ​មិត្ត​បែប​ណា​ផង យើង​នោះ​ឯង​នឹង​ប្រាកដ​ស្មើ​ដោយ​មិត្ត​នោះៗ ព្រោះ​ការ​នៅ​រួម​នឹង​ក្លាយ​ទៅ​ជា​បែប​គ្នា​នោះពិត។ ដូច​ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់ត្រាស់​សម្ដែង មានក្នុង​សុត្តន្តបិដក​លេខ ៥៣ ទំព័រ៩១ ថា៖ កាល​បើ​បុគ្គល​មិន​ធ្វើ​បាប​ទេ តែ​ទៅ​សេពគប់​នឹង​បុគ្គល​ធ្វើ​បាបបុគ្គល​នោះ​នឹង​ត្រូវ​អ្នក​ផង​រង្គៀស ព្រោះអំពើ​អាក្រក់ផង តំណិះដំនៀល រមែង​ចម្រើន​ឡើង​ដល់​បុគ្គលនោះ​ឯង។ បុគ្គល​យកបុគ្គល​បែប​ណា​ជា​មិត្ត​ផង សេពគប់​នូវ​មិត្ត​បែប​ណា​ផង បុគ្គល​នោះ​ឯង នឹង​ប្រាកដ​ស្មើ​ដោយ​មិត្ត​នោះៗ ព្រោះការ​នៅ​រួម​នឹង​ក្លាយ​ទៅជា​បែប​គ្នា​នោះ​ពិត។ បុគ្គល​បាប កាល​បើ​បុគ្គល​ស្អាត​ដទៃ​មកសេពគប់​ហើយ បុគ្គលបាប ត្រូវ​បុគ្គល​ស្អាត​(នោះ) មក​ភប់​ប្រសព្វ​ហើយ រមែង​ប្រឡាក់​នូវ​បុគ្គល​មក​ភប់​ប្រសព្វ(នោះ) ដែល​គេ​មិន​បាន​ប្រឡាក់(ដោយ​បាបធម៌) ផងដូច​ព្រួញ​ដែល​គេ​លាប​ថ្នាំ​ពិស កាល​ប្រឡាក់​នូវ​បំពង់​ព្រួញ​ដូច្នោះ​ឯង។ អ្នកប្រាជ្ញ​ព្រោះខ្លាច​ការ​ប្រឡាក់ (ដោយ​បាបធម៌) ទើប​មិន​យក​បុគ្គល​បាប​ជាសម្លាញ់​ឡើយ។ នរជន​ណា​ខ្ជប់​ត្រីស្អុយ​ដោយ​ចុង​ស្បូវ ស្បូវ​ក៏​មានក្លិន​ស្អុយ​ផ្សាយ​ចេញ​ទៅ​យ៉ាង​ណា​មិញ ការ​សេពគប់​នឹង​បុគ្គល​ពាល​ក៏​យ៉ាង​នោះ​ដែរ។ នរជន​ណា​ខ្ជប់ខ្លឹម​ក្រស្នា​ដោយ​ស្លឹក​ឈើ ស្លឹកឈើ​ក៏​មាន​ក្លិន​ក្រអូប​ផ្សាយ​ទៅ យ៉ាង​ណា​មិញ ការសេពគប់​នឹង​អ្នក​ប្រាជ្ញ​ក៏​យ៉ាង​នោះ​ដែរ។ ហេតុ​នោះ បណ្ឌិត​ដឹង​នូវ​ការ​សម្រេច​នៃ​ផល​របស់​ខ្លួន ដូច​ជា​កញ្ចប់​នៃ​ស្លឹកឈើហើយ មិនគប្បី​សេពគប់​នឹង​ពួក​អសប្បុរស​ឡើយ គួរ​សេពគប់​តែ​នឹង​ពួកសប្បុរស។(ព្រោះ) ពួក​អសប្បុរស​តែង​នាំ​ទៅកាន់​នរក ពួកសប្បុរស​តែង​ញ៉ាំង​សត្វ​ឲ្យ​ទៅកាន់​ស្ថាន​សួគ៌។ដូច្នេះ ការសេពគប់​នូវ​មិត្ត​អាក្រក់ ជាបុគ្គលពាល​ឬ​ហៅ​ថា អសប្បុរស មិនសេពគប់​នូវ​មិត្ត​ល្អ ជាបណ្ឌិត ឬហៅថា សប្បុរស ជាហេតុ​នាំ​ឲ្យ​វិនាស មិនមែន​ជា​មង្គល​ទេ។ ក្នុងបរាភវសូត្រ ព្រះអង្គ​ទ្រង់​ត្រាស់​ថា៖ អសន្ដស្ស បិយា ហោន្តិ សន្តេ ន កុរុតេ បិយំ អសតំ ធម្មរោចេតិ តំ បរាភវតោ មុខំ។ អ្នក​ដែល​ស្រឡាញ់ ពេញចិត្ត​ស្នេហា តែនឹង​មនុស្ស​ណាអសប្បុរស តែង​មិន​ស្រឡាញ់ ពេញចិត្តទាំង​អស់ នឹងអ្នកសប្បុរស មកធ្វើជាមិត្ត សេចក្ដីស្រឡាញ់ ពេញចិត្ត គំនិត ហើយទៅគប់មិត្តអសប្បុរស គាប់ចិត្តក្នុងធម៌ឬមួយ​របស់ ហេតុ​នោះ​ទាំង​អស់ នាំ​ឲ្យ​វិនាស។ ក្នុងបរមត្ថជោតិកា ខុទ្ទក-អដ្ឋកថា ពន្យល់ថា៖ សាស្ដាទាំង ៦ ឬក៏​បុគ្គល​សូម្បី​ពួក​ដទៃ​អ្នកប្រកប​ព្រម​ដោយ​កាយ​កម្ម វចីកម្ម និងមនោកម្ម ដែល​មិន​ស្ងប់ ឈ្មោះ​ថា អសប្បុរស, អសប្បុរស​ទាំង​នោះ​ជាទីស្រឡាញ់ របស់​បុគ្គល​នោះ ដូច​អចេលកកោរក្ខត្តិយៈ​ជាដើម ជាទីស្រឡាញ់​របស់​បុគ្គល​ទាំង​ឡាយ​មាន​ស្ដេចសុនក្ខត្តៈជាដើម។ ព្រះពុទ្ធ ព្រះបច្ចេកពុទ្ធ និង​ព្រះសាវក ឬក៏​បុគ្គល​សូម្បីពួកដទៃ អ្នក​ប្រកប​ព្រម​ហើយ​ដោយ​កាយកម្ម វចីកម្ម មនោកម្ម ដែលស្ងប់​ហើយ ឈ្មោះ​ថា សប្បុរស, មិនធ្វើសប្បុរស​ទាំង​នោះ ឲ្យ​ជាទី​ស្រឡាញ់ អធិប្បាយថា មិនធ្វើ​សប្បុរស​ទាំង​នោះ​ឲ្យ​ជាទីស្រឡាញ់ គឺ​ជាទីប្រាថ្នា ជាទីស្រឡាញ់ ជាទីពេញចិត្តនៃខ្លួន។ ក៏​សេចក្ដី​ផ្សេង​គ្នា​នៃ​ពាក្យ​ក្នុង​គាថា​នេះ គប្បី​ជ្រាប​ថា​ទ្រង់​ធ្វើ​ហើយ​ដោយ​អំណាច​នៃ​វេនេយ្យសត្វ, ម្យ៉ាងទៀត អធិប្បាយថា មិនធ្វើសប្បុរស​ទាំង​ឡាយ គឺ​មិន​សេពគប់​សប្បុរស​ទាំង​ឡាយ ដោយ​ប្រការ​ដូច្នេះ ដូច​លោក​អ្នក​ដឹង​ស័ព្ទ​ទាំង​ឡាយ​ពណ៌នា​ថា ធ្វើ​ព្រះរាជា​ឲ្យ​ជាទី​ស្រឡាញ់​ក្នុង​អត្តនេះ​ថា​រមែង​សេពគប់​ព្រះរាជា។ បទថា បិយំ សេចក្ដីថា ស្រឡាញ់ សប្បាយចិត្ត បាមោជ្ជៈ។ ទិដ្ឋិ ៦២ ឬ​អកុសលកម្មបទ ១០ ឈ្មោះ​ថា ធម៌​របស់​អសប្បុរស។ រមែង​ពេញ​ចិត្ត រមែង​សង្ឃឹម​ក្នុង​ចិត្ត រមែង​ប្រាថ្នា រមែង​សេពធម៌​របស់​អសប្បុរសនោះ។ ឋានៈ​ទាំង ៣ យ៉ាង គឺ បុគ្គល​មាន​ពួក​អសប្បុរស​ជាទីស្រឡាញ់ ១ មិនធ្វើ​សេចក្ដី​ស្រឡាញ់​ចំពោះ​ពួក​សប្បុរស ១ ពេញ​ចិត្ត​ចំពោះ​ធម៌​របស់​ពួក​អសប្បុរស​ ១ ទ្រង់​ត្រាស់​ថា ជាប្រធាន​នៃ​សេចក្ដី​វិនាស ដោយ​គាថានេះ ដោយ​ប្រការ​ដូច្នេះ។ ក៏​ប្រកប​ព្រម​ដោយ​ឋានៈទាំង ៣ យ៉ាង​នេះ រមែង​វិនាស គឺ​រមែង​ខូចខាត រមែង​មិន​ដល់​សេចក្ដីចម្រើន​ក្នុង​លោក​នេះ ឬ​ក្នុង​លោក​ខាង​មុខ ព្រោះដូច្នោះ ទើប​ហៅ​ថា ជាប្រធាន​នៃសេចក្ដី​វិនាស។ ចំណែក​សេចក្ដី​ពិស្ដារ​ក្នុង​គាថា​នេះ ខ្ញុំ​នឹង​ពោល​ក្នុង​គាថា​វណ្ណនាថា ការសេពគប់​ជនពាល ១ ការសេពគប់បណ្ឌិត១។ ក្នុងមង្គលសូត្រ ព្រះអង្គត្រាស់ថា៖ អសេវនា ច ពាលានំ បណ្ឌិតានញ្ច សេវនា បូជា ច បូជនេយ្យានំ ឯតម្មង្គលមុត្តមំ ។ កិរិយា​មិនសេពគប់​នូវ​បុគ្គល​ពាល​ទាំង​ឡាយ ១ កិរិយា​សេពគប់​នូវ​បុគ្គល​ជាបណ្ឌិត​ទាំង​ឡាយ ១ កិរិយា​បូជា​ដល់​បុគ្គល​ដែល​គួរបូជាទាំង​ឡាយ ១ ទាំង ៣ នេះជាមង្គល​ដ៏ឧត្ដម។ ដកស្រង់ចេញពីសៀវភៅ មិត្តល្អ រៀប​រៀង​ដោយ សុវណ្ណជោតោ ភួង សុវណ្ណ ដោយ​៥០០០​ឆ្នាំ

កម្មដ្ឋាន ២ យ៉ាង កម្មដ្ឋាន ២ យ៉ាង គឺ សព្វត្ថកកម្មដ្ឋាន (កម្មដ្ឋាន​មាន​ប្រយោជន៍ក្នុងកុសល​ធម៌​ទាំង​ពួង) ១។ បណ្ដាល​កម្មដ្ឋាន​ទាំង​ ២ យ៉ាង​នោះ មេត្តា (​ដែល​ផ្សាយ​ទៅ) ក្នុង​ជន​ផ្សេងៗ មាន​ពួក​ភិក្ខុ​ជាដើម​ក្ដី​ មរណស្សតិ (​ការ​រលឹក​ដល់​សេចក្ដី​ស្លាប់)ក្ដី ឈ្មោះ​ថា សព្វត្ថកកម្មដ្ឋាន។ ព្រះអាចារ្យ​ពួក​ខ្លះ​ពោល​ថា អសុភសញ្ញា (​ជាសព្វត្ថកកម្មដ្ឋាន ក៏​មាន)។ ពិត​មែន​ មេត្តា (​នោះ) ជាដំបូង ភិក្ខុ​អ្នក​ចម្រើន​កម្មដ្ឋាន

គ្រា​នោះ សភិ​យ​បរិ​ព្វា​ជក មាន​ចិត្ត​ត្រេក​អរ​ខ្ពស់​ឡើង​ កើត​បីតិ​សោម​នស្ស​ ត្រេក​អរ​ រីក​រាយ ចំពោះ​ភាសិត​ព្រះ​មាន​ព្រះ​ភាគ ហើយ​សួរ​ប្រ​ស្នា​នឹង​ព្រះ​មាន​ព្រះ​ភាគ​ ត​ទៅ៖ (សភិយ​បរិ​ព្វា​ជក​ សួរ​ថា) បណ្ឌិត​ទាំង​ឡាយ ហៅ​បុគ្គល​ អ្នក​បាន​គុណ​វិ​សេស​ដូច​ម្តេច ថា​ជា​ព្រាហ្មណ៍​ ថា​ជា​សមណៈ ដោយ​ហេតុ​ដូច​ម្តេច​ អ្នក​ផង​តែ​ហៅថា ជា​អ្នក​ងូត​លាង (កិលេស​) ដោយ​ប្រ​ការ​ដូច​ម្តេច​ ហៅ​ថា នាគ តើ​ប្រ​ការ​ដូច​ម្តេច

ខ្ញុំ​ជា​កូន​ប្រុស​តែ​មួយ​ជា​ទី​ស្រឡាញ់របស់មាតាជា​ទី​ស្រឡាញ់របស់​បិតាដែល​មាតា​បិតាបាន​ហើយដោយ​ការ​ប្រព្រឹត្ត​វ័ត​ដ៏​ច្រើន​ដង​ដោយ​បន់​ស្រន់​ផង។ឯ​មាតា​និង​បិតាទាំង​ពីរ​នោះជា​អ្នក​ប្រាថ្នា​សេចក្តីចម្រើន ​ស្វែង​​រក​ប្រ​យោជន៍ទើប​នាំ​ខ្ញុំ​ថ្វាយ​ព្រះ​ពុទ្ធព្រោះ​សេចក្តី​អនុ​គ្រោះ​(ដោយ​ពាក្យ​ថា​)កូន​នេះ​ធ្លាប់​សុខចម្រើន​ដោយ​សេចក្តី​សុខ​ខ្ញុំ​ព្រះ​អង្គ​បាន​ដោយ​លំបាក​ប​ពិត្រ​ព្រះ​លោក​កនាថយើង​ខ្ញុំ​សូម​ថ្វាយ​

ពុទ្ធកិច្ចរបស់ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ នៅ​ពេល​ដែល​យើង​ទាំង​អស់​គ្នា បាន​អាន​អំពី ពុទ្ធកាល​របស់​ព្រះអង្គ​ហើយ​នោះ ពេល​នេះ​យើង​នឹង​បាន​ដឹង​អំពី​កិច្ចការ​របស់​ព្រះអង្គខ្លះ ៗ ទុក​ជា​មិន​បាន​សិក្សា​ពិស្តារ​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ តែ​សូម​ពុទ្ធបរិស័ទ​សិក្សា​នូវ​​ពុទ្ធកិច្ច​របស់​ព្រះអង្គ​ដោយ​សង្ខេប​នេះ​ចុះ ។ កិច្ច​របស់​ព្រះពុទ្ធ គឺ​ការ​រវល់​សម្រាប់​ព្រះសព្វញ្ញូពុទ្ធ មាន​ស្តេច​យាង​ចេញ​ទៅ​បិណ្ឌ​បាត​ពី​ព្រឹក​ព្រលឹម និង​ទ្រង់​ត្រាស់​សម្តែង​