ព្រះអាចារ្យរបស់ហ្គោឥនហ្គា និងការបង្រៀនរបស់លោក

ការធ្វើសមាធិរបស់ព្រះតេជគុណ វេបូ សាយាដោរ ថ្មីៗនេះ នៅពេលដែលព្រះតេជគុណ វេបូ សាយាដោ បានចូលបរិនិព្វាន… លោកជាព្រះអរហន្ត… ការបង្រៀនរបស់លោកគឺថា លោកគ្រាន់តែបង្រៀនអនាបាណ (anapana) ប៉ុណ្ណោះ គ្មានអ្វីផ្សេងទៀតទេ។ លោកគ្រាន់តែនិយាយថា សង្កេតមើលដង្ហើមចូល… ចេញ។ គ្រាន់តែ… គ្រាន់​តែ​សង្កេត ហើយបន្តសង្កេតវា រហូតដល់អ្នក​ឈាន​ដល់គោលដៅចុងក្រោយ។ ការសង្កេត… ការសង្កេតដង្ហើម អ្នកចាប់ផ្តើមមានអារម្មណ៍នៅទីនោះ (ចំណុចក្រោមច្រមុះ)។ នោះជារឿងសំខាន់… ដំណាក់កាលនេះត្រូវតែមកដល់ នៅពេលដែលអ្នកមានអារម្មណ៍នៅទីនោះ ហើយបន្ទាប់មកអារម្មណ៍នឹងរីករាលដាលដោយស្វ័យប្រវត្តិ។

បន្ទាប់មកវារីករាលដាល… រីករាលដាល… រីករាលដាល… រីករាលដាល… នៅក្នុងរាងកាយទាំងមូល ហើយបន្ទាប់មកអារម្មណ៍ធំៗនឹងរលាយបាត់ទៅជាមួយនឹងអារម្មណ៍ល្អិតល្អន់។ អ្នកត្រូវឈានដល់ដំណាក់កាលដែលហៅថា ភង្គ (bhanga) ដែលអ្នកមានអារម្មណ៍នៅក្នុងភាគល្អិតតូចបំផុតនៃរាងកាយរបស់អ្នក ហើយដូច្នេះហើយផ្លូវទាំង​មូល​។ ផ្លូវនៅដដែល… បច្ចេកទេសនៅដដែល… ប៉ុន្តែការសង្កត់ធ្ងន់ត្រូវបានផ្តល់​ឱ្យ​តែ​លើ​អនាបាណ… អនាបាណ។

ដូច្នេះហើយ មានព្រះពុទ្ធបានរកឃើញថា បុគ្គលនេះសមស្របសម្រាប់វិធីនេះ… បុគ្គល​នោះសមស្របសម្រាប់វិធីនោះ។ សញ្ញា (saññā) ទាំងដប់នេះជាបច្ចេកទេសផ្សេង​ៗគ្នា និងជាវិធីមួយដើម្បីចាប់ផ្តើមការងារ… ប៉ុន្តែបន្ទាប់ពីឈានដល់ដំណាក់កាល​ភង្គ (bhanga) មួយចំនួន វានឹងក្លាយជាដូចគ្នាដោយស្វ័យប្រវត្តិ… មិនមានភាពខុស​គ្នាទេ។ ដូច្នេះ លោកធ្លាប់ផ្តល់បច្ចេកទេសជាក់លាក់មួយដល់បុគ្គលជាក់លាក់ម្នាក់ ទៅតាមប្រវត្តិរបស់បុគ្គលនោះ។ ឥឡូវនេះ ប្រពៃណីគឺរក្សាបច្ចេកទេសជាក់លាក់មួយ​ពី​អតីតកាលរហូតមកដល់បច្ចុប្បន្ន ហើយបច្ចេកទេសនោះដំណើរការសម្រាប់មនុស្សដែល​សមស្របនឹងវា… ប្រសិនបើវាមិនដំណើរការ… ពួកគេអាច… ពួកគេអាចយកបច្ចេកទេសផ្សេងទៀត… ប៉ុន្តែទោះបច្ចេកទេសអ្វីក៏ដោយ… វាជាចំណុចចាប់ផ្តើម​… ទីបំផុតអ្នកត្រូវតែឈានដល់ដំណាក់កាលភង្គ (bhanga) ហើយពីភង្គ អ្វីៗទាំងអស់នេះ​នឹងកើតឡើង… បន្ទាប់មកអ្នកឈានដល់ដំណាក់កាលនៃនិព្វាន (nibbana)។ ឥឡូវនេះ អនាបាណសតិ (anapana sati)… បច្ចេកទេសអនាបាណសតិគឺថា អ្នកបន្តផ្តល់សារៈសំខាន់ដល់ដង្ហើមរហូតដល់ទីបញ្ចប់… រហូតដល់ដំណាក់កាលនិព្វាន។ ចិត្ត​ក្លាយជាស្ងប់ស្ងាត់ ហើយចិត្តក៏ស្ងប់ស្ងាត់ ហើយរបៀបដែលចិត្តបំបាត់សង្ខារ (sankharas) និងរបៀបដែលអ្នកឈានដល់ដំណាក់កាលដែលអ្នកជ្រមុជទៅក្នុងដំណាក់កាលនិព្វាន… ដំណាក់កាលនិរោធ (nirodha)។ នៅពេលអ្នកដកដង្ហើមចេញ អ្នកទៅដល់ដំណាក់កាលនិរោធ ហើយនៅពេលដកដង្ហើមចូល អ្នកចេញមកវិញ… ហើយរយៈពេលនៃនិរោធ មនុស្សម្នាក់មើលមិនឃើញទេ… វាអាស្រ័យ វាអាចជាពេលប៉ុន្មានខណៈ… វាអាចជាពេលប៉ុន្មានវិនាទី… វាអាចជាពេលប៉ុន្មាននាទី… វាអាចជាពេលប៉ុន្មានថ្ងៃ។ រយៈពេលវែងបំផុតដែលយើងបានរកឃើញតាមបទពិសោធន៍​នៅប្រទេសភូមា និងអ្វីដែលយើងរកឃើញនៅក្នុងគម្ពីរគឺប្រាំពីរថ្ងៃ។ យើងមិន​បានរកឃើញមនុស្សចូលទៅក្នុងដំណាក់កាលនិរោធលើសពីប្រាំពីរថ្ងៃទេ។ ប៉ុន្តែប្រាំ​ពីរថ្ងៃគឺជារយៈពេលដ៏វែងមួយដោយខ្លួនវាផ្ទាល់។

និរោធ… អ្នកចូលទៅក្នុងនិរោធ អ្នកចេញពីនិរោធ។ អ្នកចូលទៅក្នុងដំណាក់កាលនិព្វាន អ្នកចេញពីដំណាក់កាលនិព្វាន ហើយបន្ទាប់មក នៅពេលដែលព្រះអរហន្តបាន​ឈានដល់និរោធរបស់អរហន្ត… បន្ទាប់មកអ្នកចេញមក… បន្ទាប់មកអ្នករកឃើញ​ថា ឥឡូវនេះអ្នកមិនអាចបង្កើតភាពមិនបរិសុទ្ធថ្មីៗទៀតទេ… អ្នកមិនអាចបង្កើត​សង្ខារប្រភេទណាមួយដែលនឹងនាំអ្នកទៅកាន់លោកថ្មី ដែលនឹងផ្តល់ឱ្យអ្នកនូវកំណើត​ថ្មី ហើយនោះមានន័យថា អ្នកបានចេញផុតពីវាហើយ… អ្នកបានចេញផុតពីសង្ខារ​ទាំងអស់ ពីភវសង្ខារ (bhava-sankharas) ទាំងអស់ដែលនឹងផ្តល់ឱ្យអ្នកនូវកំណើត​ថ្មី។ ដូច្នេះ ដំណើរការទាំងអស់នេះកើតឡើងនៅពេលអ្នកបន្តទៅមុខជាមួយអនាបាណសតិ… អនាបាណសតិ។”

តាមរយៈកល្បជាអនេក និងពេលវេលាដែលគ្មានទីបញ្ចប់ សូមឱ្យរាល់ខណៈនៃភាពបរិសុទ្ធពីការអនុវត្តវិបស្សនា និងមេត្តា ទៅសម្រាប់ការរំដោះនៃសត្វទាំងអស់។ ពាក្យ​ប្រៀនប្រដៅ “អ្នកឃើញទេ អ្នកគិតថាការបង្រៀនរបស់ព្រះពុទ្ធមានច្រើន និងផ្សេង​ៗ​គ្នា ប៉ុន្តែតាមពិត វាគ្រាន់តែជាផ្លូវតែមួយគត់ដើម្បីរួចផុតពីទុក្ខ។ មានតែនៅពេលដែល​អ្នកយកវត្ថុសមាធិមួយដែលព្រះពុទ្ធបានផ្តល់ឱ្យ ហើយបន្តអនុវត្តវាដោយការខិតខំប្រឹងប្រែងមាំមួនរហូតដល់ទីបញ្ចប់ ទើបអ្នកអាចអះអាងដោយយុត្តិធម៌ថា ដំបូល​របស់អ្នកមិនលេចធ្លាយទៀតទេ។” ព្រះតេជគុណ វេបូ សាយាដោ 

ប្រភពៈ ហ្វេសប៊ុក Long Ti
ដោយ៥០០០ឆ្នាំ