ជីវប្រវត្តិសង្ខេប ព្រះមហាថេរ: សាយ៉ាដាវ បូឌីមីយ៉ាំង

ព្រះមហាថេរ: សាយ៉ាដាវ (Maha Bodhi Myaing Sayadaw) ដែលជាព្រះសង្ឃវិបស្សនាដ៏ល្បីល្បាញបំផុតមួយអង្គនៅប្រទេសមីយ៉ាន់ម៉ា។ ព្រះអង្គត្រូវបានគេគោរពស្រឡាញ់យ៉ាងខ្លាំងចំពោះការបដិបត្តិធម៌យ៉ាងតឹងរ៉ឹងនៅក្នុងព្រៃ និងជាជម្រកផ្លូវចិត្តសម្រាប់ពុទ្ធបរិស័ទ។ នេះគឺជាជីវប្រវត្តិសង្ខេបរបស់ព្រះអង្គ៖

ព្រះនាមដើម៖ Maung Nyein Maung។

ប្រសូត៖ នៅឆ្នាំ ១៩៤១ (ឬ ១៣០៣ ME) ក្នុងភូមិ Mingon តំបន់ Sagaing ប្រទេសមីយ៉ាន់ម៉ា។

ជីវិតគ្រហស្ថ៖ មុនពេលសាងផ្នួសជាអចិន្ត្រៃយ៍ លោកធ្លាប់រៀបការ មានគ្រួសារ និងប្រកបរបរអាជីវកម្ម (លក់សម្លៀកបំពាក់ និងធ្វើល័ក្ខ) នៅទីក្រុងរ៉ង់ហ្គូន។ ក្រៅពីនេះ លោកក៏ធ្លាប់ធ្វើការជាស្មៀន និងមានតួនាទីក្នុងគណៈកម្មាធិការតុលាការផងដែរ។

ការសាងផ្នួស៖ លោកបានចូលសាងផ្នួសជាថ្មីម្តងទៀតនៅឆ្នាំ ១៩៧៩ (១៣៤១ ME) ហើយបានសម្រេចចិត្តយាងទៅគង់ និងបដិបត្តិធម៌នៅក្នុងព្រៃជ្រៅ។

ភាពល្បីល្បាញ៖ ព្រះអង្គត្រូវបានគេស្គាល់យ៉ាងច្បាស់តាមរយៈការបដិបត្តិធម៌បែប "ធុតង្គ" (ការរស់នៅដោយសាមញ្ញបំផុតក្នុងព្រៃ) និងមានជំនឿថាព្រះអង្គមានឫទ្ធិបារមីខ្ពស់។ ក្នុងអំឡុងពេលមានវិបត្តិនយោបាយ និងជំងឺរាតត្បាតនៅមីយ៉ាន់ម៉ា ព្រះអង្គបានក្លាយជាសញ្ញានៃសេចក្តីសង្ឃឹម និងសន្តិភាពសម្រាប់មនុស្សរាប់ពាន់នាក់។

ការសោយទិវង្គត៖ ព្រះអង្គបានសោយទិវង្គតកាលពីថ្ងៃទី ៣០ ខែមេសា ឆ្នាំ ២០២៤ ក្នុងជន្មាយុ ៨៣ វស្សា ដោយសាររោគាពាធ (ជំងឺតម្រងនោម)។

ការបង្រៀនរបស់ព្រះមហាថេរៈ
គោលដៅវិបស្សនា៖ ការបង្រៀនចម្បងរបស់ព្រះអង្គគឺផ្ដោតលើ វិបស្សនាកម្មដ្ឋាន ដើម្បីសម្រេចនូវសេចក្ដីសុខផ្លូវចិត្ត និងការរំលត់ទុក្ខក្នុងជាតិបច្ចុប្បន្ន។ មជ្ឈដ្ឋានជាច្រើនជឿថា ព្រះអង្គគឺជាព្រះអរហន្ត (បុគ្គលដែលបានសម្រេចការរំលត់ទុក្ខទាំងស្រុង)។

ការគោរពរបស់បរិស័ទ៖ ទោះបីជាព្រះអង្គមិនបានប្រកាសខ្លួន ប៉ុន្តែពុទ្ធបរិស័ទដែលគោរពស្រឡាញ់ព្រះអង្គ តែងតែលើកតម្កើងព្រះអង្គថាជាបុគ្គលមានបុណ្យបារមីខ្ពស់ និងជាគំរូនៃ "ពុទ្ធរូបរស់" ដោយសារតែការបដិបត្តិធម៌យ៉ាងតឹងរ៉ឹង។

ការប្រាថ្នាពុទ្ធភូមិ៖ តាមទំនៀមទម្លាប់ ព្រះសង្ឃដែលប្រាថ្នាជាព្រះពុទ្ធ (សច្ចៈប្រណិធានជា ព្រះពោធិសត្វ) ត្រូវសាងបារមីរាប់អសង្ខេយ្យកប្បបន្ថែមទៀត ដើម្បីជួយស្រោចស្រង់សត្វលោក។ ចំពោះព្រះអង្គ សាយ៉ាដាវ វិញ គេស្គាល់ព្រះអង្គតាមរយៈការលះបង់ភាពសុខស្រួលទៅគង់ក្នុងព្រៃដើម្បីស្វែងរកការរំដោះខ្លួនពីទុក្ខ។ 

សរុបមក ព្រះអង្គត្រូវបានគេចងចាំថាជា ព្រះវិបស្សនាចារ្យដ៏អស្ចារ្យ ដែលបានលះបង់ជីវិតដើម្បីការបដិបត្តិធម៌ ជាជាងការស្វែងរកឋានៈ ឬការប្រកាសពីការប្រាថ្នាជាព្រះពុទ្ធក្នុងអនាគត។ ការបដិបត្តិធម៌របស់ ព្រះមហាថេរ: សាយ៉ាដាវ (Maha Bodhi Myaing Sayadaw) មានភាពប្លែក និងតឹងរ៉ឹងបំផុត ដែលធ្វើឱ្យព្រះអង្គទទួលបានការគោរពយ៉ាងខ្លាំង។ នេះគឺជាចំណុចសំខាន់ៗនៃវិធីសាស្រ្តបដិបត្តិធម៌របស់ព្រះអង្គ៖

ការបដិបត្តិធុតង្គ៖ ព្រះអង្គបានបដិបត្តិធម៌ដោយប្រកាន់យកធុតង្គយ៉ាងខ្ជាប់ខ្ជួន ដូចជាការគង់នៅតែក្នុងព្រៃ (រុក្ខមូល) ឆាន់តែមួយពេលក្នុងមួយថ្ងៃ និងប្រើប្រាស់តែចីវរបង្សុកូល (ចីវរដែលធ្វើពីក្រណាត់ដែលគេបោះបង់ចោល)។

ការនៅម្នាក់ឯង (Isolation)៖ ព្រះអង្គចូលចិត្តគង់នៅក្នុងតំបន់ដាច់ស្រយាលបំផុត ដូចជាក្នុងរូងភ្នំ ឬព្រៃជ្រៅ ដើម្បីកាត់ផ្ដាច់ពីពិភពខាងក្រៅ និងផ្ដោតអារម្មណ៍ទាំងស្រុងលើការចម្រើនកម្មដ្ឋាន។

ការអប់រំចិត្តតាមបែបវិបស្សនា៖ ការបង្រៀនរបស់ព្រះអង្គផ្ដោតលើការសង្កេតមើល "រូប និងនាម" ដើម្បីឱ្យឃើញនូវអនិច្ចំ ទុក្ខំ និងអនត្តា។ ព្រះអង្គតែងតែរំលឹកពុទ្ធបរិស័ទឱ្យមានសតិស្មារតីគ្រប់វិនាទី។

ភាពសាមញ្ញបំផុត៖ ព្រះអង្គមិនចូលចិត្តការរៀបចំពិធីបុណ្យធំដុំ ឬការសាងសង់វត្តអារាមស្កឹមស្កៃឡើយ។ ព្រះអង្គបង្រៀនឱ្យមនុស្សរស់នៅដោយស្កប់ស្កល់នឹងអ្វីដែលខ្លួនមាន និងលះបង់នូវសេចក្ដីលោភលន់។ ទោះបីជាព្រះអង្គគង់នៅដាច់ដោយឡែកក្នុងព្រៃ ប៉ុន្តែរាល់ពេលដែលព្រះអង្គជួបជាមួយពុទ្ធបរិស័ទ ព្រះអង្គតែងតែផ្ដល់នូវឱវាទខ្លីៗតែមានអត្ថន័យជ្រាលជ្រៅ។

នេះគឺជា ពាក្យប្រដៅ (ឱវាទ) សំខាន់ៗរបស់ព្រះមហាថេរ: សាយ៉ាដាវ៖
"កុំស្វែងរកព្រះនៅខាងក្រៅខ្លួន"៖ ព្រះអង្គតែងតែបង្រៀនថា សន្តិភាព និងការរំដោះទុក្ខពិតប្រាកដ គឺស្ថិតនៅក្នុងចិត្តរបស់យើងម្នាក់ៗ មិនមែននៅលើមេឃ ឬកន្លែងឆ្ងាយណាមួយឡើយ។

"រស់នៅជាមួយបច្ចុប្បន្ន"៖ ព្រះអង្គដាស់តឿនឱ្យយើងឈប់ខ្វល់ខ្វាយពីអតីតកាល ឬព្រួយបារម្ភពីអនាគត។ ការមាន "សតិ" ដឹងខ្លួនក្នុងពេលបច្ចុប្បន្ន គឺជាវិធីតែមួយគត់ដើម្បីរំលត់ទុក្ខ។

"ការលះបង់គឺជាកម្លាំង"៖ ព្រះអង្គបង្រៀនថា មនុស្សដែលមានសេចក្ដីសុខបំផុត មិនមែនជាមនុស្សដែលមានទ្រព្យសម្បត្តិច្រើនបំផុតនោះទេ ប៉ុន្តែគឺជាមនុស្សដែលចេះ "លះបង់" និង "ស្កប់ស្កល់" បានច្រើនជាងគេ។

"សីលគឺជាគ្រឹះ"៖ បើគ្មានសីល គឺគ្មានសមាធិ ហើយបើគ្មានសមាធិ ក៏គ្មានបញ្ញាដែរ។ ដូច្នេះ ត្រូវរក្សាសីលឱ្យបានល្អស្អាតជានិច្ច ទោះស្ថិតក្នុងស្ថានភាពណាក៏ដោយ។ "ជីវិតមនុស្សមានរយៈពេលខ្លីណាស់ ចូរប្រើប្រាស់ពេលវេលានេះដើម្បីសម្អាតចិត្តឱ្យបានបរិសុទ្ធ មុនពេលដែលថ្ងៃចុងក្រោយមកដល់។" — សាយ៉ាដាវ

ពិតជាអស្ចារ្យណាស់! មានរឿងរ៉ាវប្លែកៗជាច្រើនដែលពុទ្ធបរិស័ទបានជួបប្រទះ និងជឿជាក់ថាជា អព្ភូតហេតុនៃបារមី របស់ព្រះអង្គ សាយ៉ាដាវ៖

១. ការគង់នៅជាមួយសត្វព្រៃសាហាវ
គេជឿថា ក្នុងអំឡុងពេលព្រះអង្គបដិបត្តិធម៌ក្នុងព្រៃជ្រៅ ព្រះអង្គអាចគង់នៅក្បែរសត្វសាហាវដូចជា ខ្លា ឬពស់អាសិរពិស ដោយមិនមានគ្រោះថ្នាក់អ្វីឡើយ។ មនុស្សជាច្រើនជឿថា នេះមកពីអំណាចនៃ "មេត្តាធម៌" ដ៏ជ្រាលជ្រៅរបស់ព្រះអង្គ ដែលធ្វើឱ្យសត្វទាំងនោះមានចិត្តត្រជាក់ និងមិនព្យាបាទ។

២. ការដឹងចិត្តមនុស្ស (ទិព្វចក្ខុ)
សិស្សគណជាច្រើនធ្លាប់និទានថា ព្រះអង្គអាចដឹងពីអ្វីដែលពួកគេកំពុងគិត ឬបញ្ហាដែលពួកគេកំពុងជួបប្រទះ ទោះបីជាមិនទាន់បាននិយាយប្រាប់ព្រះអង្គក៏ដោយ។ ព្រះអង្គច្រើនតែផ្ដល់ដំបូន្មានចំចំណុចនៃបញ្ហានោះតែម្ដង។

៣. រូបរាងមិនប្រែប្រួលតាមវ័យ
ទោះបីជាព្រះអង្គមានព្រះជន្មច្រើន និងគង់នៅកណ្ដាលព្រៃភ្នំដែលមានអាកាសធាតុអាក្រក់យ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏ព្រះអង្គតែងតែមានព្រះភ័ក្ត្រស្រស់ថ្លា និងមានកម្លាំងមាំមួនខុសពីមនុស្សទូទៅ។ 

ការគង់នៅក្នុងព្រៃ ឬការបដិបត្តិ "ធុតង្គ" (Dhutanga) របស់ព្រះមហាថេរ: សាយ៉ាដាវ មិនមែនគ្រាន់តែជាការរស់នៅឆ្ងាយពីមនុស្សប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាវិធីសាស្ត្រដុសខាត់ចិត្តដ៏ខ្លាំងក្លាបំផុត។

នេះគឺជាអត្ថន័យ និងគោលបំណងសំខាន់ៗនៃការគង់ក្នុងព្រៃរបស់ព្រះអង្គ៖
ការលះបង់នូវ "តណ្ហា" និង "មានះ"៖ ការរស់នៅក្នុងព្រៃតម្រូវឱ្យព្រះអង្គលះបង់ភាពសុខស្រួលទាំងអស់ (ដូចជាគ្រែទន់ អាហារឆ្ងាញ់ ឬការបម្រើផ្ដេសផ្ដាស)។ វាកាត់បន្ថយសេចក្ដីប្រាថ្នាចង់បាន និងការប្រកាន់តួខ្លួនថាជាបុគ្គលសំខាន់។

ការប្រឈមមុខនឹង "សេចក្ដីស្លាប់"៖ ព្រៃជ្រៅពោរពេញដោយគ្រោះថ្នាក់ពីសត្វសាហាវ និងអាកាសធាតុ។ ការគង់នៅទីនោះជួយឱ្យព្រះអង្គមិនភ័យខ្លាចនឹងសេចក្ដីស្លាប់ និងយល់កាន់តែច្បាស់អំពី "អនិច្ចំ" (ភាពមិនទៀង) នៃជីវិត។

ការបង្កើន "សតិ" និង "សមាធិ"៖ ភាពស្ងប់ស្ងាត់ក្នុងព្រៃជួយឱ្យចិត្តងាយនឹងមូល (សមាធិ)។ នៅពេលគ្មានសំឡេងរំខាន ព្រះអង្គអាចសង្កេតមើលចលនានៃចិត្ត និងរូបកាយបានយ៉ាងល្អិតល្អន់បំផុត។

ការរស់នៅតាមបែបធម្មជាតិនិយម៖ ព្រះអង្គជឿថា ធម្មជាតិគឺជាគ្រូដ៏ល្អបំផុត។ ការមើលឃើញស្លឹកឈើជ្រុះ ការរីកដុះដាល និងការរុះរោយនៃរុក្ខជាតិ គឺជាមេរៀនធម៌ដែលបង្ហាញពីសច្ចធម៌នៃធម្មជាតិ។ "ព្រៃមិនមែនជាកន្លែងគួរឱ្យខ្លាចនោះទេ ប៉ុន្តែវាជាសាលារៀនសម្រាប់អ្នកដែលចង់ស្គាល់ចិត្តខ្លួនឯង។" — នេះជាគំនិតដែលឆ្លុះបញ្ចាំង​ពី​ការ​បដិបត្តិរបស់ព្រះអង្គ។ ជីវិតក្នុងព្រៃរបស់ព្រះមហាថេរ: សាយ៉ាដាវ គឺជាជីវិតដែលសាមញ្ញបំផុត។

ព្រះអង្គតែងតែមានរបស់របរប្រើប្រាស់តិចតួចបំផុតជាប់នឹងព្រះកាយ ដែលរួមមានដូចជា៖
បាត និងចីវរ៖ ជាគ្រឿងប្រើប្រាស់ចម្បងសម្រាប់បិណ្ឌបាត និងគ្រងដណ្តប់កាយ។
កម្រាល និងមុង (សម្រាប់បដិបត្តិធម៌)៖ សម្រាប់គង់ចម្រើនកម្មដ្ឋាន និងសម្រាកក្នុងព្រៃ។
ដបទឹក និងតម្រងទឹក៖ ដើម្បីប្រើប្រាស់ទឹកដែលរកបានតាមធម្មជាតិឱ្យមានអនាម័យ។

ក្រៅពីការបដិបត្តិធម៌ក្នុងព្រៃ ព្រះអង្គក៏តែងតែយាងចេញមក បិណ្ឌបាត តាមភូមិដាច់ស្រយាល ដើម្បីផ្ដល់ឱកាសឱ្យពុទ្ធបរិស័ទបានសាងបុណ្យកុសលផងដែរ។ នៅ​ពេល​ដែលដំណឹងថា ព្រះមហាថេរ: សាយ៉ាដាវ នឹងយាងកាត់ភូមិណាមួយ ប្រជាជននៅទីនោះមានអារម្មណ៍រំភើប និងរីករាយហាក់បីដូចជាបានជួបនឹង "ព្រះរស់" យ៉ាងដូច្នោះដែរ។

នេះគឺជាទិដ្ឋភាព និងអារម្មណ៍នៃការគោរពដ៏ជ្រាលជ្រៅរបស់ពួកគេ៖
ការរង់ចាំដោយសេចក្ដីជ្រះថ្លា៖ ប្រជាជនគ្រប់វ័យ ចាប់ពីក្មេងតូចៗរហូតដល់មនុស្សចាស់ តែងតែមកអង្គុយរង់ចាំតាមដងផ្លូវយ៉ាងសណ្តាប់ធ្នាប់ ចាប់តាំងពីព្រលឹមស្រាងៗ។ ពួកគេម្នាក់ៗមានទឹកមុខស្រស់បំព្រង និងកាន់ចង្កោមផ្កា ឬអាហារដែលរៀបចំយ៉ាងសម្រិតសម្រាំងសម្រាប់ដាក់បាត។

ការគោរពដោយបន្ទាបខ្លួន៖ នៅពេលព្រះអង្គយាងមកដល់ ប្រជាជនតែងតែ ក្រាបសំពះដល់ដី ដោយមិនខ្វល់ថាផ្លូវនោះមានដីហុយ ឬកខ្វក់ឡើយ។ សម្រាប់ពួកគេ ការបានឃើញព្រះភ័ក្ត្ររបស់ព្រះអង្គក្នុងរយៈពេលខ្លី គឺជាមហាសំណាង និងជាសិរីសួស្តីសម្រាប់ជីវិត។

សេចក្ដីស្ងប់ក្នុងចិត្ត៖ វត្តមានរបស់ព្រះអង្គនាំមកនូវ "ថាមពលនៃសន្តិភាព"។ ទោះបីជាព្រះអង្គមិនមានបន្ទូលអ្វីច្រើន ក៏អ្នកដែលនៅក្បែរនោះមានអារម្មណ៍ថា ចិត្តរបស់ពួកគេប្រែជាត្រជាក់ និងស្ងប់ស្ងាត់ប្លែកពីធម្មតា។

ការជឿជាក់លើបុណ្យបារមី៖ ប្រជាជនជឿជាក់ថា ការបានដាក់ទានដល់ព្រះសង្ឃដែលបដិបត្តិធម៌ក្នុងព្រៃជ្រៅដូចព្រះអង្គ នឹងនាំមកនូវមហាកុសល និងជួយឱ្យពួកគេឆ្លងផុតពីគ្រោះថ្នាក់ និងទុក្ខលំបាកផ្សេងៗ។

សម្រាប់ប្រជាជនមីយ៉ាន់ម៉ា ព្រះអង្គ សាយ៉ាដាវ មិនមែនគ្រាន់តែជាព្រះសង្ឃមួយអង្គនោះទេ ប៉ុន្តែគឺជា "បង្គោលស្មារតី" ដ៏រឹងមាំបំផុត ដែលជួយឱ្យពួកគេមានកម្លាំងចិត្តតស៊ូក្នុងជីវិត។




ប្រភពៈ ហ្វេសប៊ុក Chheang Sovanreaksmey
ដោយ៥០០០ឆ្នាំ