កិច្ចដែលភិក្ខុត្រូវធ្វើ និងអធិដ្ឋានចូលវស្សា មាន ៣ ស្ថាន

ក្នុងអដ្ឋកថាវិន័យ ៖ ភិក្ខុដែលចាំវស្សា (ក្នុងទីណាមួយ) គប្បីចាត់ចែងវិហារ (វត្តអារាម ទីសេនាសនៈឲ្យបានស្អាត) ហើយតម្កល់ទឹកឆាន់ ទឹកប្រើប្រាស់ទុក គប្បីធ្វើសាមីចិកម្ម មានការថ្វាយបង្គំព្រះចេតិយជាដើមស្រេចហើយ គប្បីបញ្ចេញវាចាថា « ឥមស្មឹ  វិហារេ  ឥមំ  តេមាសំ វស្សំ ឧបេមិ » ដូច្នេះ ។ 
១- ភិក្ខុចូលវស្សាក្នុងវត្ត ត្រូវអធិដ្ឋានថា « ឥមស្មឹ  វិហារេ  ឥមំ  តេមាសំ វស្សំ ឧបេមិ : អាត្មាអញ នៅចាំវស្សាអស់ ៣ ខែនេះ ក្នុងវត្តនេះ » ។ 
២- ភិក្ខុចូលវស្សាក្នុងទីដទៃក្រៅពីវត្ត បើមានខ្ទម ត្រូវអធិដ្ឋានថា « ឥធ  វស្សំ  ឧបេមិ : អាត្មាអញ នៅចាំវស្សា ក្នុងទីនេះ »។ 
៣- ភិក្ខុចូលវស្សាក្នុងទីអត់មានសេនាសនៈ ត្រូវធ្វើសេចក្តីអាល័យថា « ឥធ  វស្សំ  វសិស្សាមិ : អាត្មាអញ នៅចាំវស្សា ក្នុងទីនេះ » 



ព្រះពុទ្ធដ៏ឧត្តម ទ្រង់បញ្ញត្តិឲ្យភិក្ខុត្រូវតែចូលចាំវស្សា ថា ៖ 
« ន ភិក្ខវេ វស្សំ ឧបគន្ត្វា បុរិមំ វា តេមាសំ បច្ឆិមំ វា តេមាសំ អវសិត្វា ចារិកា បក្កមិតព្វា យោ បក្កមេយ្យ អាបត្តិ ទុក្កដស្ស »។ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ភិក្ខុចូលវស្សាហើយ មិននៅចាំបុរិមិកាវស្សាអស់ ៣ ខែ ឬបច្ឆិមិកាវស្សាអស់ ៣ ខែទេ មិនត្រូវ​ចៀស​ចេញទៅកាន់ចារិកឡើយ ភិក្ខុណាចៀសចេញទៅ (ភិក្ខុនោះ) ត្រូវអាបត្តិទុក្កដ ។ 
« ន ភិក្ខវេ វស្សំ ន ឧបគន្តព្វំ យោ ន ឧបគច្ឆេយ្យ អាបត្តិ ទុក្កដស្ស » ។ ម្នាលភិក្ខុទាំង​ឡាយ​ ភិក្ខុកុំមិនចូលវស្សា (គឺត្រូវតែចូលវស្សា) ភិក្ខុណាមិនចូលវស្សា (ភិក្ខុនោះ) ត្រូវអាបត្តិ​ទុក្កដ ។
« ន ភិក្ខវេ តទហុវស្សូបនាយិកាយ វស្សំ អនុបគន្តុកាមេន សញ្ចិច្ច អាវាសេ អតិក្កមិតព្វា យោ អតិក្កមេយ្យ អាបត្តិ ទុក្កដស្ស » ។ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ភិក្ខុមិនប្រាថ្នា​នឹងចូលវស្សា ក៏ក្លែងដើរចេញពីអាវាសទៅក្នុងថ្ងៃចូលវស្សានោះ មិនបានទេ ភិក្ខុ​ណា​ដើរចេញទៅ (ភិក្ខុនោះ) ត្រូវអាបត្តិទុក្កដ ។ ( វិន័យបិដក លេខ ៧ ទំព័រ ៥)

ប្រភពៈ ហ្វេសប៊ុក Phuorng Sovann
ដោយ៥០០០ឆ្នាំ