ថ្ងៃ ពុធ ទី ០៨ ខែ កុម្ភះ ឆ្នាំខាល ចត្វា​ស័ក, ព.ស.​២៥៦៦  
ស្តាប់ព្រះធម៌ (mp3)
ការអានព្រះត្រៃបិដក (mp3)
​ការអាន​សៀវ​ភៅ​ធម៌​ (mp3)
កម្រងធម៌​សូត្រនានា (mp3)
កម្រងបទធម៌ស្មូត្រនានា (mp3)
កម្រងកំណាព្យនានា (mp3)
កម្រងបទភ្លេងនិងចម្រៀង (mp3)
ព្រះពុទ្ធសាសនានិងសង្គម (mp3)
បណ្តុំសៀវភៅ (ebook)
បណ្តុំវីដេអូ (video)
ទើបស្តាប់/អានរួច
ការជូនដំណឹង
វិទ្យុផ្សាយផ្ទាល់
វិទ្យុកល្យាណមិត្ត
ទីតាំងៈ ខេត្តបាត់ដំបង
ម៉ោងផ្សាយៈ ៤.០០ - ២២.០០
វិទ្យុមេត្តា
ទីតាំងៈ ខេត្តបាត់ដំបង
ម៉ោងផ្សាយៈ ២៤ម៉ោង
វិទ្យុគល់ទទឹង
ទីតាំងៈ រាជធានីភ្នំពេញ
ម៉ោងផ្សាយៈ ២៤ម៉ោង
វិទ្យុសំឡេងព្រះធម៌ (ភ្នំពេញ)
ទីតាំងៈ រាជធានីភ្នំពេញ
ម៉ោងផ្សាយៈ ២៤ម៉ោង
វិទ្យុវត្តខ្ចាស់
ទីតាំងៈ ខេត្តបន្ទាយមានជ័យ
ម៉ោងផ្សាយៈ ២៤ម៉ោង
វិទ្យុរស្មីព្រះអង្គខ្មៅ
ទីតាំងៈ ខេត្តបាត់ដំបង
ម៉ោងផ្សាយៈ ២៤ម៉ោង
វិទ្យុពណ្ណរាយណ៍
ទីតាំងៈ ខេត្តកណ្តាល
ម៉ោងផ្សាយៈ ៤.០០ - ២២.០០
មើលច្រើនទៀត​
ទិន្នន័យសរុបការចុចចូល៥០០០ឆ្នាំ
ថ្ងៃនេះ ១៤,៧០៣
Today
ថ្ងៃម្សិលមិញ ២៥៨,០៧១
ខែនេះ ១,៥២២,៥៣៨
សរុប ២៩៩,៨៨៥,៧៤៩
Flag Counter
អ្នកកំពុងមើល ចំនួន
អានអត្ថបទ
ផ្សាយ : ០៣ មករា ឆ្នាំ២០២៣ (អាន: ១៣,៦៦២ ដង)

សេចក្ដី​ល្មោភ​នាំ​ឲ្យ​ថោក​ទាប ខាត​លាភ​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ អាយុ​ជីវិត



 
រឿង​ចចក​ល្មោភ
(ចាក គ. ម.)
(សេចក្ដី​ល្មោភ​នាំ​ឲ្យ​ថោក​ទាប ខាត​លាភ​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ អាយុ​ជីវិត)

 

ពី​ព្រេង​នាយ​ មាន​ព្រាន​ព្រៃ​ម្នាក់​ឈ្មោះ ភៃរវៈ ក្នុង​ស្រុក​កល្យាណកដ​កៈ បាន​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ព្រៃ​ជ្រៅ បាញ់​បាន​ប្រើស​មួយ ហើយ​លី​យក​ប្រើស​នោះ​ត្រឡប់​មក​ផ្ទះ​វិញ​ស្រាប់​តែ​ជួប​នឹង​ជ្រូក​ព្រៃ​ធំ​មួយ ក្នុង​ទី​ពាក់​កណ្ដាល​ផ្លូវ មាន​ចិត្ត​ត្រេកអរ​ណាស់ ក៏​ទម្លាក់​ប្រើស​ទុក​ ចាប់​ធ្នូ​បាញ់​ជ្រូក​នោះ​ភ្លាម។ ជ្រូក​ដែល​ត្រូវ​ព្រួញ​នោះ ស្រែក​យ៉ាង​ខ្លាំង​ រត់​សំដៅ​មក​រក​ព្រាន ហើយ​ខ្វេះ​ស្លាប់​ទៅ ក្នុង​ពេល​ព្រាន​ដួល​ទៅ​នោះ បាន​វាត់​ជើង​ទៅ​ពស់​ធំ​មួយ​ស្លាប់​ទៀត។

ពេល​នោះ មាន​ចចក​មួយ​ឈ្មោះ ទីឃរាវៈ កំពុង​ដើរ​ស្វះ​ស្វែង​រក​ចំណី​អាហារ ក៏​បាន​ទៅ​ឃើញ​ប្រើស​ព្រាន​ព្រៃ​និង​ពស់​ស្លាប់​ស្រាប់​ដូច្នោះ ក៏​គិត​ថា អើ​ថ្ងៃ​នេះ អញ​ពេញ​ជា​មាន​លាភ​ធំ​សម្បើម​អស្ចារ្យ អញ​គិត​ស៊ី​អ្វី​មុន បើ​ចំណី​ច្រើន​យ៉ាង​នេះ សេចក្ដី​លោភ​ធំ​ក៏​កើត​ឡើង គិត​ថា កុំ​អាល​ស៊ី​ចំណី​ដ៏​សម្បើម​នេះ ទុក​ចាំស៊ី​ពេល​ក្រោយ​ កុំ​ឲ្យ​ឆាប់​អស់ អញ​ត្រូវ​ស៊ី​ខ្សែ​ធ្នូ​ឥត​រស់​ជាតិ​នេះ​មុន​ជា​បឋម​បរិភោគ គិត​ដូច្នេះ​ហើយ ក៏​អោន​កកេរ​ខ្សែធ្នូ​ហៀរ​ទឹក​មាត់​កក្លាក់ កំពុង​តែ​ខំ​កកេរ​ខ្សែរ​ធ្នូនោះ​ ក៏​ដាច់​មាត់​ វាត់​ខ្វាប់​មុខ​ខ្លួន​ធ្លុះ​ដល់​បេះដូង​ ដួល​ស្លាប់​បង់​ចំណី​ក្នុង​ទី​នោះ​ហោង។

អ្នក​អាន​កាល​បាន​អាន​រឿង​នេះ​ចប់​ហើយ គួរ​ជ្រាប​ដល់​ភាសិត​មួយ​បទ​ថា ទ្រព្យ​ណា​ដែល​ខ្លួន​បាន​បរិភោក​ប្រើ​ប្រាស់​រាល់ៗ ថ្ងៃ​ហើយ ទ្រព្យ​នោះ​ឯង​ជាសម្បត្តិ​របស់​ខ្លួន​ពិត​ប្រាកដ តើ​ខ្លួន​គួរ​ឆ្កួត​វង្វេង រក្សា​ទ្រព្យ​ទុក​ឲ្យ​អ្នក​ដទៃ​រឺ? ម៉េច​មិន​ធ្វើ​បុណ្យ មិន​ស៊ី​ចាយ​ប្រើ​ប្រាស់​តាម​ការ​គួរ​ទៅ!

ក្នុង​លោក​នេះ​ មាន​មនុស្ស​ច្រើន​ណាស់ ដែល​ជា​ញាតិសន្ដាន​របស់​ចចក​ល្មោភ គឺ​អ្នក​ដែល​មាន​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​ហើយ មិន​ហ៊ាន​ធ្វើ​បុណ្យ​ទាន ស៊ី​ចាយ​ប្រើ​ប្រាស់ ចេះ​តែ​កំណាញ់​សន្សំ​ទុក សុខ​ចិត្ត​បរិភោគ​តែ​ចំណី​អាហារ​ថោក​ទាប​ឥត​រស់ជាតិ ដូច​ជា​ចំណី​អាហារ​អ្នកសុំទាន ឃើញ​គេស៊ី​ចំណីឆ្ងាញ់ ទ្រាំ​បង្ហូរ​ទឹក​មាត់​កក្លាក ដូចចចក​ល្មោភ​កកេរ​ខ្សែ​ធ្នូ។


ស្រង់​ចេញ​ពី​សៀវ​ភៅប្រជុំ​និទាន​ជាតក​
ដោយ៥០០០ឆ្នាំ

 

Array
(
    [data] => Array
        (
            [0] => Array
                (
                    [shortcode_id] => 1
                    [shortcode] => [ADS1]
                    [full_code] => 
) [1] => Array ( [shortcode_id] => 2 [shortcode] => [ADS2] [full_code] => c ) ) )
អត្ថបទអ្នកអាចអានបន្ត
ផ្សាយ : ២៧ កក្តដា ឆ្នាំ២០១៩ (អាន: ២៦,១២៨ ដង)
​រឿង​ប្រេត​ញី​ឈ្មោះ​ឧត្តរមាតា
៥០០០ឆ្នាំ ស្ថាបនាក្នុងខែពិសាខ ព.ស.២៥៥៥ ។ ផ្សាយជាធម្មទាន ៕