35
ថ្ងៃ ព្រហស្បតិ៍ ទី ២៣ ខែ ឧសភា ឆ្នាំរោង ឆស័ក, ព.ស.​២៥៦៨  
ស្តាប់ព្រះធម៌ (mp3)
ការអានព្រះត្រៃបិដក (mp3)
ស្តាប់ជាតកនិងធម្មនិទាន (mp3)
​ការអាន​សៀវ​ភៅ​ធម៌​ (mp3)
កម្រងធម៌​សូធ្យនានា (mp3)
កម្រងបទធម៌ស្មូត្រនានា (mp3)
កម្រងកំណាព្យនានា (mp3)
កម្រងបទភ្លេងនិងចម្រៀង (mp3)
បណ្តុំសៀវភៅ (ebook)
បណ្តុំវីដេអូ (video)
ទើបស្តាប់/អានរួច






ការជូនដំណឹង
វិទ្យុផ្សាយផ្ទាល់
វិទ្យុកល្យាណមិត្ត
ទីតាំងៈ ខេត្តបាត់ដំបង
ម៉ោងផ្សាយៈ ៤.០០ - ២២.០០
វិទ្យុមេត្តា
ទីតាំងៈ រាជធានីភ្នំពេញ
ម៉ោងផ្សាយៈ ២៤ម៉ោង
វិទ្យុគល់ទទឹង
ទីតាំងៈ រាជធានីភ្នំពេញ
ម៉ោងផ្សាយៈ ២៤ម៉ោង
វិទ្យុវត្តខ្ចាស់
ទីតាំងៈ ខេត្តបន្ទាយមានជ័យ
ម៉ោងផ្សាយៈ ២៤ម៉ោង
វិទ្យុសំឡេងព្រះធម៌ (ភ្នំពេញ)
ទីតាំងៈ រាជធានីភ្នំពេញ
ម៉ោងផ្សាយៈ ២៤ម៉ោង
វិទ្យុមង្គលបញ្ញា
ទីតាំងៈ កំពង់ចាម
ម៉ោងផ្សាយៈ ៤.០០ - ២២.០០
មើលច្រើនទៀត​
ទិន្នន័យសរុបការចុចលើ៥០០០ឆ្នាំ
ថ្ងៃនេះ ១៣៤,៤៦៩
Today
ថ្ងៃម្សិលមិញ ១៨៦,០២១
ខែនេះ ៧,០៣០,៤៨៣
សរុប ៣៩៩,២៨៨,៩២៧
អានអត្ថបទ
ផ្សាយ : ០៥ សីហា ឆ្នាំ២០២២ (អាន: ១៥,៣៤៤ ដង)

តើ​ ភាវនា ជា​អ្វី?



ស្តាប់សំឡេង



 
តើ​ ភាវនា ជា​អ្វី?

ភាវនា​ មានន័យ​ថា ការ​ចម្រើន​អប់រំ​ចិត្ត ឬ​ជា​ធម្មតាថា​ការ​តម្កល់​ចិត្ត​ត្រូវ (សមាធិ)។ គេ​អាច​និយាយ​បាន​ថា ការ​សមាធិ​ជា​ការ​ធ្វើ​ចិត្ត​ឲ្យ​បរិសុទ្ធ ដោយ​ព្យាយាម​អប់រំ​វា​ឲ្យ​កាន់​តែ​ងាយ​ទ្វេ​ឡើង​ក្នុង​ការ​ចម្រើន​នូវ​ចិត្ត​សប្បុរស​ធម៌ និង​មេត្តា​ករុណា ហើយ​ទីបំផុត​ឈាន​ដល់​ការ​ចម្រើន​ឲ្យ​កើត​នូវ​បញ្ញា។

ជា​ធម្មតា​ក្នុង​ពុទ្ធសាសនា សមាធិ ត្រូវ​បាន​បែង​ចែក​ជា​ពីរ​ប្រភេទ​គឺ សមថៈ និង​វិបស្សនា។ សមថភាវនា​មាន​ទម្រង់​ច្រើន​បែប​ណាស់ ហើយ​មេត្តា​សមាធិ គឺ​ជា​ទម្រង់​នៃ​សមាធិ​មួយ ចំណោម​សមាធិ​ទាំង​អស់​នេះ​សុទ្ធ​តែ​មាន​ហេតុ​ផល​ប្រយោជន៍​របស់​វា។

ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា ជា​ធម្មតា​គេ​បាន​ទទួល​ស្គាល់ថា យើង​ត្រូវ​តែ​បន្ត​ចម្រើន​វិបស្សនា​ទៀត ទើប​យើង​អាច​យល់​ពី​ខ្លួន​យើង​ច្បាស់​លាស់​ពិត​ប្រាកដ។ តាម​រយៈ​ការ​ប្រតិបត្តិ​នេះ​ហើយ ដែល​យើង​នឹង​អាច​យល់​ជាក់​ច្បាស់​អំពី​ពុទ្ធវចនៈ និង​ឃើញ​នូវ​សភាវធម៌​ផ្សេងៗ​កើត​ឡើង និង​រលត់​ទៅវិញ​តាម​សភាព​ពិត​របស់​វា។ គេ​អាច​និយាយ​បាន​ថា សមាធិ​គឺ​ជា​ទម្រង់​នៃ​ការ​ប្រតិបត្តិ​ព្រះពុទ្ធសាសនា​ពិត​ប្រាកដ ព្រោះ​ថា​ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ​ផ្ទាល់ ទ្រង់​បាន​ត្រាស់​ដឹង​ជា​ព្រះពុទ្ធ​តាម​រយៈ​ការ​ប្រតិបត្តិ​សមាធិ​នេះ​ដែរ។ តាម​ពិត​យើង​គួរ​ចាប់​ផ្ដើម​ចម្រើន​នូវ​សមាធិ​ក្នុង​ជីវិត​រស់​នៅ​នេះ ដោយ​មិន​ត្រូវ​រង់​ចាំ​តែ​ពេល​វែង​ទេ។ យើង​អាច​ចម្រើននូវ​សមាធិ​ត្រឹម​តែ​រយៈ​ពេល ១០ ឬ ២០ នាទី ជារៀង​រាល់​ថ្ងៃ ឬម្ដង ម្កាល​ក៏​នឹង​ធ្វើ​ឲ្យ​យើង​បាន​ប្រសើរ​ផង​ដែរ។

យើង​គោរព​ថ្វាយ​បង្គំ​ព្រះពុទ្ធ តើ​យើង​ចាំ​បាច់​ត្រូវ​តែ​ទៅវត្ត​ ឬ​ធ្វើ​សការបូជា ឬ​ក៏​បូជាយញ្ញ?

ពុទ្ធ​សាសនិកមិន​មែន​ធ្វើ​សក្ការបូជា ចំពោះ​ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ​ទេ។ យើង​ចាត់​ទុក​ព្រះអង្គ​ជា​គ្រូរបស់​យើង​រាល់​គ្នា ហើយ​យើង​ត្រូវ​គោរព​ថ្វាយ​បង្គំ​ព្រះអង្គ។ ពុទ្ធ​បរិស័ទ​ឱន​គោរព​ថ្វាយ​បង្គំ​ចំពោះ​ព្រះពុទ្ធ​រូប (រូប​សំណាក​ព្រះពុទ្ធ) គឺ​ជា​មាគ៌ា​យ៉ាង​សាមញ្ញ​មួយ​នៃ​ការ​បង្ហាញ​ពី​សេចក្ដី​គោរព។ នេះ​គឺ​ដូច​គ្នា​ទៅ​នឹង​ការ​គោរព​ទង់​ជាតិ ឬ​ត្រូវ​ក្រោក​ឈរ​ឡើង​ពេល​គេ​ចាក់​បទ​ភ្លេង​ជាតិ។

ជា​ធម្មតា​ ការ​គោរព​ថ្វាយ​បង្គំ​ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ មិន​មែន​ចាំបាច់​តែ​ទៅ​វត្ត​នោះ​ទេ។ ប៉ុន្តែ​ពុទ្ធបរិស័ទ​ជា​ច្រើន​ដូច្នេះ​មែន ព្រោះ​ថា​នៅវត្ត​ពួក​គាត់​អាច​ជួប​ជុំ​ជា​មួយ​នឹង​សព្រហ្មចារី ឬ​ដើម្បី​រៀន​សូត្រ​នូវ​ព្រះពុទ្ធ​វចនៈ​បន្ថែម។ នៅ​ក្នុង​ពុទ្ធ​សាសនា​មិន​មាន​តម្រូវ​ការ​ចាំបាច់​ក្នុង​ការ​ធ្វើ​សក្ការបូជា​ទេ ហើយ​ពុទ្ធសាសនិក​មិន​មែល​មាន​ពិធី​បូជាយញ្ញនោះ​ដែរ។ ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ​ទ្រង់​ត្រាស់​សម្ដែង​ថា មាគ៌ា​ដ៏​ប្រពៃ​បំផុត​ក្នុង​ការ​គោរព​ព្រះអង្គ គឺ​ត្រូវ​ប្រតិបត្តិ​តាម​អ្វី​ដែល​ព្រះអង្គ​បាន​សម្ដែង។ នេះ​បាន​ដល់​ការ​ប្រតិបត្តិ​ប្រកប​ដោយ​បញ្ញា​ស្មារតី និង​ភាព​រឹងមាំ​មួយ​ផ្ទុយ​ពី​បុគ្គល​ពួក​ខ្លះ​ដែល​ប្រឆាំង​នឹង​ការ​ទៅវត្ត​អារាម ហើយ​បែរ​ជា​យក​ពេល​ទំនេរ​ដ៏​មាន​តម្លៃ​មក​ធ្វើ​អំពើ​អាក្រក់​ទៅវិញ។

តើ​អ្វី​ជា​សារសំខាន់​នៃ​ការ​បូជា​របស់​ពុទ្ធសាសនិក?

តាម​ប្រពៃ​ណី យើងសង្កេត​ឃើញ​ថា ធូប ទៀន និង​ផ្កា ទាំង​បី​នេះ​ជាវត្ថុ​សាមញ្ញ​សម្រាប់​ធ្វើ​សក្ការ​បូជា។ ពុទ្ធ​សាសនិក​ដែល​ចេះ​ដឹងពុទ្ធ​សាសនា​ជ្រៅ​ជ្រះ​នឹង​យល់​ថា វត្ថុ​ទាំង​នេះ​មិន​មែន​ជា​ការ​បូរជា​ពិត​ប្រាកដ​ទេ ប៉ុន្តែ​វា​គ្រាន់តែ​ជា​និមិត្ត​សញ្ញា​រំលឹក​ស្មារតី។

ជាក់​ស្ដែង ធូប​រំលឹក​អំពី​ក្លិន​នៃ​ពាក្យ​ប្រៀន​ប្រដៅ​របស់​ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ​ដែល​ផ្សាយ​ទូទៅ​ពេញ​សាកលលោក។ ទៀន​តំណាង​ឲ្យ​ពាក្យ​ប្រៀន​ប្រដៅ​របស់​ព្រះអង្គ​ដែល​បំភ្លឺ​ផ្លូវ​យើង​ក្នុង​ទីងងឹត។ រី​ឯ​ផ្កា​វិញ រំលឹក​អំពី​ជីវិត​របស់​យើងទាំង​អស់​គ្នា​នេះ​ថា ស្ថិត​ក្នុង​សភាព​មិន​ទៀត​ទាត់ ប្រៀប​ដូច​ផ្កា​ដែល​យើង​បូជា​យ៉ាង​ដូច្នោះ​ដែរ។ ផ្កា​នៅ​កំពុង​រីក គឺ​ស្រស់​ស្អាត និង​មាន​ក្លិន​ក្រអូប​ណាស់ ប៉ុន្តែ​វា​នឹង​ស្វិត​ស្រពោន និង​ប្រែរូប​តែ​មួយ​ប៉ប្រិច​ភ្នែក​ប៉ុណ្ណោះ។ យ៉ាង​ណា​មិញ រូប​យើង​ទាំង​អស់​គ្នា​នឹង​ចាស់​បន្តិច​ម្ដងៗ ហើយ​ទី​បំផុត​ក៏​ដល់​នូវ​សេចក្ដី​ស្លាប់។

ដូច្នេះ​ផ្កា​បាន​រំលឹក​យើង​ថា យើង​គួរ​គប្បី​ប្រើ​ប្រាស់​ពេល​វេលា​របស់​យើង​តាម​ដែល​អាច​ធ្វើ​បាន ក្នុង​ការ​បំពេញ​នូវ​អំពី​ល្អ​ចំពោះ​អ្នកដទៃ​និង​ខ្លួន​ឯង ហើយ​ប្រតិបត្តិ​តាម​ពាក្យ​ប្រៀន​ប្រដៅ​របស់​ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ​ក្នុង​ជីវិត​ប្រចាំ​ថ្ងៃ។

ដក​ស្រង់​ចេញ​ពី​សៀវភៅ ឋានសួគ៌សម្រាប់មនុស្សល្អ
ដោយ​៥០០០​ឆ្នាំ​
 
Array
(
    [data] => Array
        (
            [0] => Array
                (
                    [shortcode_id] => 1
                    [shortcode] => [ADS1]
                    [full_code] => 
) [1] => Array ( [shortcode_id] => 2 [shortcode] => [ADS2] [full_code] => c ) ) )
អត្ថបទអ្នកអាចអានបន្ត
ផ្សាយ : ២៤ មីនា ឆ្នាំ២០២៤ (អាន: ១៣,៨៧៩ ដង)
តម្កល់​ជី​វិត​ឲ្យ​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​សីល ៥
ផ្សាយ : ៣០ កក្តដា ឆ្នាំ២០១៩ (អាន: ៤៦,៤៤៥ ដង)
ពស់​តែង​សក​សំណក​ចាស់​​របស់​ខ្លួន​..
៥០០០ឆ្នាំ បង្កើតក្នុងខែពិសាខ ព.ស.២៥៥៥ ។ ផ្សាយជាធម្មទាន ៕
CPU Usage: 1.31
បិទ
ទ្រទ្រង់ការផ្សាយ៥០០០ឆ្នាំ ABA 000 185 807
   ✿ សម្រាប់ឆ្នាំ២០២៤ ✿  សូមលោកអ្នកករុណាជួយទ្រទ្រង់ដំណើរការផ្សាយ៥០០០ឆ្នាំជាប្រចាំឆ្នាំ ឬប្រចាំខែ  ដើម្បីគេហទំព័រ៥០០០ឆ្នាំយើងខ្ញុំមានលទ្ធភាពពង្រីកនិងរក្សាបន្តការផ្សាយតទៅ ។  សូមបរិច្ចាគទានមក ឧបាសក ស្រុង ចាន់ណា Srong Channa ( 012 887 987 | 081 81 5000 )  ជាម្ចាស់គេហទំព័រ៥០០០ឆ្នាំ   តាមរយ ៖ ១. ផ្ញើតាម វីង acc: 0012 68 69  ឬផ្ញើមកលេខ 081 815 000 ២. គណនី ABA 000 185 807 Acleda 0001 01 222863 13 ឬ Acleda Unity 012 887 987  ✿✿✿